Haci Bayram'ın Delisi (2. Bölüm)

Üstüne basa basa not: Bu hikayede'ki olağan dışı olaylar, rüyalar, kerametler vb. hikayeyi marjinalleştirmek için, ve benim yaşamadığım, ama yaşanılan olaylardan esintilenerek özenle uydurulmuştur.

Aslan anlatmaya devam ediyor:



umre veya hac sonrası, hediye adetleri vardır. ankara’da bu hediyeler, hacı bayram civarından alınırdı. böylece hediyeler hem daha ucuza getirilmiş olur, hem de yabancı ülkelerdeki sıkıntılardan kaçılırdı. ve gene, kutsi topraklara seyahati ucuza getirmek için, çoğu zaman yemeksiz otellerle anlaşılırdı. bu sebeple de, türkiye’ den bol miktarda erzak götürülürdü.

sonraki gün, “hadi sana erzak alalım” dedi babam. bu erzak işine her zaman karşıydım. kutsi yerlerde, yemekle, kap kaçakla uğraşmak bana gereksiz görünürdü. babama erzak istemediğimi söylediğimde ve sebeplerimi anlattığımda babamı zor ikna ettim; bu iş babama pahalıya patladı: 20 günlük lokanta parası…

bu işten sonra babamı, hacı bayram’a götürdüm. babam, hemen kitabını basan yayınevine girdi: nur yayınevi. babamın kitabı, babamı, 25 yaşında müftü iken meşhur yapmış; bu meşhurlukla gelen şöhret de 32 yaşında milletvekili... 1980 ihtilalinde, 43 yaşında demirel’ le beraber devrilmiş. sonra demirel’le yolları ayrılmış, siyasete anap ile devam etme kararı almıştı. 13 seneden beri de, tekrar meclise girmek için uğraşıyordu. bu uğraş, kendisini türkiye’de by-pass ameliyatı olan ilklerin kervanına girdirmeye yetmişti…

babam, hep bakan olacağını düşlerdi. hatta, anap il başkanlığı için desteklediği bir adamdan bu iş karşılığı için “ben de, aziz hocamı önce milletvekilliği için sonra da bakanlık için destekleyeceğime namusum ve şerefim üzerine söz veririm” diye bir yazı almıştı. bu yazıyı, babam öldükten sonra ortaya çıkardığımızda ne kadar üzülmüştük. çünkü babamı, bu il başkanı adam, adeta sırtından vurmuştu.

bakanlık, babamın, medresedeki öğrenciliğinden beri idealiydi. bir de ben, idealiydim babamın. idealiydim, çünkü: benle vakit geçirebiliyordu. darbe sonrası bolca boş vakti kalan babam benimle ilgilenip babalığını yaşıyordu. medresedeki günlerini benimle yaşıyordu. zaten bana da, medrese hocasının ismini vermişti. emsileyi, binayı, maksudu, avamili kaç kez ezberledim hatırlamıyorum.

benim de, çok büyük bir adam olacağına inanırdı. hele bir rüyamı anlattığımda bu öngörüsü daha bir artmıştı. rüyamda, şam’ da, ebu ubeyde bin cerrah’ın kabri başında kendimden geçmiş “allah” dedikçe, ebu ubeyde’ nin tabutu yükseliyordu. sonunda, tabut açıldı. ve, ebu ubeyde “ hayatında hiç ben deme. allah senden razı olsun” dedi. sonra uzayı gördüm. ilerde bir gezegenin ardında havai fişekler patlıyordu. manzara müthişti. havai fişeklerin olduğu taraftan hz. ali’nin sesini duydum: “allah, size dünyayı yurt yapsın, türkiye’yi de anayurt”

işte, bu rüyamı babama anlattığımda, babam:

- oğlum, zaten biliyordum… bir gün sen 4 yaşında iken, seninle adana’ dan, ankara’ ya gelirken otobüse binmiştik. ve demiştin ki, “baba! bir daha buraya, böyle ihtişamlı gelip, böyle ihtişamlı dönemeyeceksin”. ankara’ya geldikten bir süre sonra, 12 eylül ihtilali oldu. hapse girdim ve gerçekten bir daha, adana’ ya eskisi gibi dönemedim. bakanlık…ben de, medresede öğrenci iken, bir gün şöyle bir rüya gördüm: rüyamda hz. ali bir ordu hazırlamış ve sefere gidiyordu. “ben de orduya katılacağım” dedim. hz. ali, beni küçük olduğum için kabul etmedi. çok ısrar ettim. en sonunda ısrarıma dayanamayıp, beni şam valisi atadı; ama gene de, orduya almadı beni. sonra bu rüyamı, bir gece yıldız falıma bakan hocama anlattım. hocam da “işte ali… bak falım da doğru çıktı.” dedi.
- baba, hocan, yıldız falında ne demişti?
- “ilerde bakan olacaksın” demişti.

aslında babam, çocukluğundaki sıkıntılı günlerini hatırlayıp, beni, kendi yerine, hoca emsali yetiştirmeyi hayal ettiğinden bu umre işine, içten-içe de seviniyordu.

her şeye rağmen, içimde bir sıkıntı -hala- vardı. çoğu imam-hatipli gibi, biz de ilahiyat’ta okuyan ağabeylerin evlerine gidiyorduk.

erginlik dönemindeki genç, kendisine model olarak seçtiği kişileri, her şeyden üstün görürdü. ben de bu tarafı, üstün görüyordum. bu taraf, bize şunu da telkin etmişti: “osmanlı padişahları, vatana-dine hizmetten geri kalmamak için hiçbir zaman hacca/umreye gitmediler” bu telkinleri alan ben ve en samimi sınıf arkadaşım, dava arkadaşımla beraber, bu telkine nasıl karşı gelecektik?

bu bocalamalarda, bir gece, benimle beraber umre yapacak arkadaşımı da alıp, ağabeylerin evlerine gittik. gece 3’e kadar sohbet ettik. teheccüt kıldık. sahur için sofra kuruldu. oruç tutacaktık…

abi, sofrada konuşmaya başladı:

- geçenlerde, kırmızı ışıkta dalmışım. arkadan birisi kornaya, bi bastı ki, ne basma… sonra bi baktım, kornaya basan kişi, talebem veysi. o da, sizin gibi umreye gidenlerden. ‘tabii kornaya basarsın’ dedim. umreye gittin ya… havalara girmişsin!

gülüştükten sonra…

abimizden umre için izin istedik. önce, her türlü şartı oluşturduktan sonra izin istememizi iğneledi. “artık, izin vermesem de, nasıl olsa gideceksiniz” dedi ve bir şartla razı olacağını belirtti: umreye giden arkadaşlara, kendi davamızı anlatacaktık, böylece, umrede bile, davamızdan ayrılmayacaktık.

Devam edecek...

(Bir önceki bölüm İçin Tıkla)