Tanrı, Allah

TANRI

Bugün 4/A sınıfında, Kelime-i Tevhit konusunu işliyorum. Önce, tahtaya kelime-i tevhidi yazıyorum: La ilahe ilallah. Sonra da, ilahe'nin altını çizerek, altına, "tanrı" yazıyorum; tanrıdan önce, "Allah'tan başka"; tanrıdan sonra da "yoktur" yazıyorum. Böylece, "La ilahe illallah" yazısının altına, "Allah'tan başka tanrı yoktur" meali de yazılmış oluyor.

Sonra bir öğrenci soruyor: "Öğretmenim, tanrı demek günah değil mi?"

Ben de sınıfa sesleniyorum: "Çocuklar, tanrı demenin günah olduğunu düşünenler parmak kaldırsın."

28 Kişiler. 4 Kişi hariç, parmak kaldırıyor.

muhaber: Çocuklar, ellerinizi indirin. Üniversite okurken, bankamatik kartımı bir gün makinada unutmuşum. Arkadan benden bir kaç yaş küçük bir kız bana "bayım, kartınızı makinada unutmuşsunuz, bayım!.." diye seslendi...

Çocuklar: Bayım mı? Puhahaha...

muhaber: Garip geldi değil mi?

Çocuklar: Evet, hem de komik... bayımmış...

muhaber: Bana komikliğin yanında bir de soğuk geldi.

Çocuklardan birisi: Öğretmenim, "dayım" deseydi hiç olmazsa...

muhaber: Evet o daha sıcak gelirdi. Ama, o kadar da yaşlı değilim. Değil mi?

Çocuklar: Öğretmenim siz ne dediniz?

muhaber gülerek: Ne diyecem?! Teşekkür edip kartımı aldım. (Bunu gülerek söyleme sebebini yazımın sonunda yazacağım). İnsanlar istediği gibi seslenebilir.

Çocuklar, şimdi sorumuza geri dönelim. Tanrı demek, elbette günah değildir. İnsanlar istediği gibi diyebilir. Yalnız bana, "Tanrı" kelimesi pek sıcak gelmiyor; o kadar. Çünkü alıştırılmamışım "tanrı" kelimesine. Sizin alıştırılmadığınız gibi... Bayım kelimesine alışmadığımız gibi... Kimbilir bazılarına da "Allah" kelimesi soğuk geliyordur. Bu bizi ilgilendirmez. Ama insanlar "sen, tanrı diyorsun" diye, ya da, "sen Allah diyorsun" diye başkalarını yargılayamaz değil mi?

Çocuklar: Eveeetttt öğretmeniiimmm

muhaber: Mesela ben geçen annemle konuşurken, ağzımdan "tanrı" kelimesi çıkınca, annem "sus!" bir de hoca olacaksın" demez mi?

Çocuklar: Eeee?!

muhaber: Anneme "anne senin Tanrı'n kim?" diye sordum. O da "Allah" deyince; ben, "anne, o zaman Allah'a tanrı demenin nesi günah?" demiştim de, annem cevab (!) verememişti. Şimdi aynı soruyu sizlere soruyorum. Sizin Tanrı'nız var mı?

Çocuklar: Var.

muhaber: Kimdir Tanrı'nız?

Çocuklar: Allah.

muhaber: Allah'dan başka Tanrı var mı?

Çocuklar: Yok.

muhaber: İşte bunun Arapça'sı, la ilahe illallah'tır. Tamam mı?

Çocuklar: Tamamdır.

Dersimin 5-10 dakikası üç aşağı 5 yukarı böyle geçti.

ALLAH

Geçen Kadir Gecesi'nde rastgele gittiğim camide, teravih çıkışı, Nakşi zikri varmış. İlk kez Nakşi zikrine katıldım. Takva Filmi'nde gözüktüğü gibi, vurdulu kırdılı bir zikir değilmiş. Hatta bir ara Takva'daki zikir sahneleri aklıma geldiğinden güleceğim bile gelmişti. Gayet sakin ve derinden gitti zikir.

Bir ara sadece "Allah" denildi. Kaç kez "Allah" lafzını tekrarladık hatırlamıyorum. Ama, bana değişik geldiği kesindi. Sadece, "Allah" demek çok orjinal geldi.

Allah
Allah
Allah
Allah
Allah
Allah
.....
.....
.....

Bu şekilde oldukça sessiz ve içte, onlarca kez...

Neden orjinal gelmişti? Cevabını buldum: Allah kelimesini hiç yalın kullanmamıştım bugüne kadar. Hep "Allah acil şifalar versin; Allah razı olsun; Allah bağışlasın; elhamdulillah; bismillah; Allah sahiplerine bağışlasın; kör istedi bir göz; Allah verdi iki göz" ve benzeri deyim, dua ve atasözlerinin içinde kullanmıştım Allah'ı.

Allah'ı sanki, bir genel verici gibi; biz, alıcı gibi tekrarlayıp durmuşum. "Ya rabbena, hep bana" derken Allah kelimesini kazma misali hep kendime biçmişim. Allah' kelimesini özlü sözlerde, kalıp dualarda kaybettiğimi gördüm. Halbuki öz, Allah'ın ta kendisiymiş...

Sadece "Allah" demek, hiç bu kadar sıcak gelmemişti. Bir hüşü (konsatre) yakalamıştım. Konsatrenin sebebi değişiklikti. Zaten bu yüzden değişik gelmişti :).


Açılıyordum. Daha değişik düşünmeye başladım:

Leyla'nın patronuyum. Kendisininin ismini, her zaman bir istek içinde telaffuz ediyorum.

muhaber: Leyla, bana bir su getir.

Leyla suyu getirir.

muhaber: Teşekkür ederim Leyla. Sen de olmazsan ne yapardım ben? Bir de bana, şundan 10 fotokopi çeker misin Leyla?

Leyla fotokopileri getirir.

muhaber: Sen bir tanesin Leyla. Leyla, hastaneyi arayıp randevu alır mısın bana? Hastayım da...

Leyla randevuyu alır.

muhaber: Leyla, senin sayende yaşıyorum.

Leyla ismi, böyle-böyle daima bir istek içinde geçiyor. Hiç Leyla'yı görmüyorum.

Birden, sadece "Leyla" demeye başlıyorum. Leyla ile göz göze gelip sadece "Leyla" diyorum. Leyla'yı farkediyorum. Farkediyorum ki, "Leyla" ismi benim için artık daha farklı :)

Ve mutlu son: Leyla'ya aşık olup, ben O'nun kulu kölesi oluyorum.

Zikrimin 5-10 dakikası bu tür iç konuşmalarla geçip bitiyor.


Şimdi notlar:

Not 1: LeylaLI iç diyaloğumda, ilahi aşka kavuştuğumu iddia edecek kadar aptal değilim. Daha adam gibi namazlarımı kılmıyorum. Benimkisi Yahya Kemal hesabı... Yahya Kemal ömründe bir defa namaza gitmiş. O da Süleymaniye'de bayram namazıymış. Tam namaz kılacağı sırada ilham gelmiş. Namazı bırakmış. Muhtemeşem "Süleymaniye'de Bayram Namazı" adlı şiirini yazmış...


Not 2: Bu son yazdıklarımın, yazının başındaki "Tanrı" alt başlığı ile alakası nedir?

Alaka şu: Tanrı kelimesinin kullanabilirliğini savunmama rağmen "Tanrı" diye zikir çekeceğimi hiç sanmıyorum. Zaten tanrı, Allah kelimesinin değil, "ilah" kelimesinin karşıtıdır. Ki en başta "ilah" kelimesinin altını çizmiştim. Gene ki: İlah diye Araplar da zikir çekmez :)

Not 3: Çocuklar "kıza ne cevap verdiniz?" diye sorduklarında gülmüştüm. Çünkü o an aklıma, aslında "senin bayım diyen dillerini yirim" diye cevap vermem aklıma gelmişti. Elbette bu cevabı öğrencilerime söyleyemezdim.

Not 4: Sonra kelime-i şehadete geçtik. Bir öğrenci kelime-i şehadetin anlamını şöyle okudu: "Allah'tan başka ilahi olmadığına, ve Hz. Muhammed'in de O'nun ilçesi olduğuna...."

Not 5: Tabii ki "senin bayım diyen dillerini yirim" demedim kıza... :P (dil çıkarma simileyi)